Kurs Formacji Permanentnej - wrzesień 2013

Trzeci Międzynarodowy Tydzień Pojednania

Do naszych braci w formacji początkowej

Generalny Sekretariat Formacji przesyła gorące pozdrowienia wszystkim braciom w formacji początkowej.

Drodzy bracia, jesteście przyszłością Zakonu, a Wasze świadectwo i życiowe zaangażowanie nadaje temu światu głębszy sens. Za każdym razem, kiedy Was odwiedzamy w imieniu naszego Ministra generalnego br. Mauro i jego Definitorium, odnawia się nasza nadzieja i entuzjazm. Pragniemy podzielić się z Wami przesłaniem, z jakim nasz Papież Franciszek zwrócił się do grupy młodych ludzi mających przyjąć sakrament Bierzmowania, 28 kwietnia br. na Placu Św. Piotra:

Jest to wezwanie, które kieruję do was, którzy przystępujecie do sakramentu bierzmowania, i do wszystkich: wytrwale podążajcie drogą wiary z niezłomną nadzieją w Panu. Na tym polega tajemnica naszego wędrowania! On daje nam odwagę, byśmy szli pod prąd. Słuchajcie dobrze, chłopcy i dziewczęta: iść pod prąd; to robi dobrze sercu, ale potrzebna jest odwaga, żeby iść pod prąd, i On nam daje tę odwagę! Nie ma takich trudności, cierpień, niezrozumienia, których musimy się obawiać, jeśli jesteśmy złączeni  z Bogiem, tak jak latorośle są złączone z krzewem winnym, jeśli nie tracimy przyjaźni z Nim, jeśli robimy Mu coraz więcej miejsca w naszym życiu. A to również i przede wszystkim, kiedy czujemy się ubodzy, słabi, grzeszni, ponieważ Bóg daje siłę naszej słabości, bogactwo naszemu ubóstwu, nawrócenie i przebaczenie naszego grzechu. Pan jest bardzo miłosierny: zawsze nam wybacza, jeśli do Niego idziemy. Ufajmy w działanie Boga! Z Nim możemy robić rzeczy wielkie; da nam zaznać radości z tego, że jesteśmy Jego uczniami, Jego świadkami.  Stawiajcie na wielkie ideały, na wielkie rzeczy. My, chrześcijanie, nie zostaliśmy wybrani przez Pana do małych rzeczy, idźcie wciąż dalej, w stronę rzeczy wielkich. Młodzi, poświęćcie swoje życie wielkim ideałom!

Nowość Boga, cierpienie w życiu, trwanie w Panu. Drodzy przyjaciele, otwórzmy na oścież drzwi naszego życia na nowość Boga, który nam daje Ducha Świętego, aby nas przemienił, sprawił, że będziemy silni w cierpieniu, umocnił naszą jedność z Panem, nasze trwanie w Nim: oto prawdziwa radość! Amen.

To są słowa, które dodają otuchy wszystkim naszym młodym braciom. Posiadacie potencjał, aby orzeźwić naszą braterską wspólnotę świeżym powiewem ducha poprzez Wasze życie pełne kreatywności i znaczenia. Podczas gdy staramy się poznawać nasze franciszkańskie korzenie, do czego zapraszał nas Papież, powinniśmy otworzyć na oścież drzwi naszych serc i naszych umysłów w obliczu nowych dróg, jakimi Bóg mocą Ducha Świętego chce nas poprowadzić. Oby marzenie naszego Ojca Franciszka z Asyżu spełniło się poprzez Wasz wkład. Teraz jest czas na intensywną pracę wewnętrzną, aby uzdrowić nasze rany z przeszłości dzięki duchowej mocy, jaką daje nam doświadczenie wspominania Chrystusa. W naszym Ojcu Św. Franciszku, człowieku nieustannie poszukującym i ciągle wzrastającym, możemy znaleźć jeszcze tyle odpowiedzi. On sam zaprasza nas do wzięcia odpowiedzialności za naszą drogę. Wspólnie z Waszymi formatorami, również my chcemy być blisko Was wszystkich, gotowi okazać Wam pomoc w jakikolwiek sposób będzie to tylko możliwe. Życzymy Wam wszystkim, drodzy bracia, wszelkiego dobra!

Kochani Bracia,
pokój i dobro!

Życzymy Wam, aby te Święta Wielkanocne były dla Was prawdziwym czasem odnowy naszego życia.

Papież Franciszek powiedział nam, że nie wolno nam tracić nadziei, która w nas jest. Miłość powinna być językiem naszego przekazu i treścią naszego życia. Moc Chrystusowego zmartwychwstania jest w nas i daje nam zawsze możliwość do rozpoczęcia nowego życia, dzielonego także z innymi, zwłaszcza z najbardziej potrzebującymi. Wesołych Świąt Wielkiej Nocy! Oby Duch Pięćdziesiątnicy wypełnił całe nasze istnienie.

Nasz Minister generalny, br. Mauro Jöhri, wraz ze swoim Definitorium na nowo zaprasza nas do bycia w nieustannej formacji. Bezpośrednio przed nami stoi zadanie utworzenia ratio formationis dla całego Zakonu. To praca, którą powinniśmy wykonać wspólnie, stopniowo, w ciągu najbliższych sześciu lat. Myśleliśmy o nowych programach formacji, które by nas zachęciły a także pozwoliły być pomiędzy Wami. Niektóre nasze cele to: przygotowanie ratio formationis bez utraty z pola widzenia różnych poziomów refleksji, rozwinięcie programów animacji w zakresie formacji początkowej i permanentnej (niektóre z nich organizowane będą w poszczególnych konferencjach), nawiązanie regularnych kontaktów z domami formacyjnymi i braćmi Zakonu za pośrednictwem naszej strony internetowej, nawiązanie łączności pomiędzy braćmi zaangażowanymi w szczególne posługi na płaszczyźnie międzynarodowej, utworzenie sieci kontaktów pomiędzy ośrodkami animacji w Zakonie.

Ze strony Generalnego Sekretariatu Formacji (GSF) pragniemy także wyrazić naszą wdzięczność Braciom, którzy nas poprzedzili w tym obowiązku: Rocco Timpano i Markowi Miszczyńskiemu, za ich pracę i inicjatywy podejmowane w ciągu ostatnich lat. Niech Bóg Wam za to wszystko wynagrodzi!

Pozostańmy w kontakcie!

Nowości bibliograficzne

• Luciano Manicardi, La vita religiosa radici e futuro. (Problemi di vita religiosa), EDB 2012 

Quale futuro per la vita consacrata? Come rinnovarla? «La crisi non impedisce il futuro, ma ne è spesso la condizione, spesso è la fucina che lo prepara affinando, bruciando, purificando, eliminando...» (dall'Introduzione). Le pagine proposte dall'autore intendono cogliere l'attuale crisi della vita consacrata come appello e come possibilità. Sull'esempio e sul fondamento della vita e della pratica di umanità di Gesù, di cui testimoniano i Vangeli, la vita religiosa è chiamata a essere anzitutto una vita umana e umanizzata all'interno delle strutture antropologiche del celibato e della vita comune. Emerge qui l'importanza delle dinamiche relazionali, della comunicazione e dell'autorità nella vita comunitaria per caratterizzare la qualità umana ed evangelica della vita religiosa. Questi alcuni dei nodi affrontati dall'autore disegnando un percorso di semplificazione e di essenzializzazione che la vita religiosa è chiamata a intraprendere.

• Lécrivain, Philippe, Vita religiosa in tempo di crisi: un rischio e un'opportunità, EDB 2012 

La vita consacrata è un modo di vivere il Vangelo sulla scia di un fondatore. Partendo da questi due riferimenti - Vangelo e mandato del fondatore - l'autore ricostruisce come e con quali intenti sono emersi, lungo la storia del cristianesimo, i tratti tipici che caratterizzano la vita monastica e religiosa. Individua le ragioni teologiche e storiche che hanno prodotto i grandi modelli, spirituali e giuridici, che così fortemente hanno caratterizzato il cattolicesimo occidentale. Colloca, infine, questi modelli nella crisi presente, per individuare motivi di attenzione, ragioni di speranza, prospettive su cui costruire. Egli giunge quindi a concludere che la vita religiosa, così come lo stesso cristianesimo, non è in crisi a motivo della nequizia dei tempi, ma perché, chiamata a superare se stessa per ritrovare le grandi intuizioni fondatrici, fatica a conformarsi a Cristo in modo nuovo nella forza dello Spirito. Vera e propria teologia fondamentale della vita consacrata, il volume costituisce un punto di riferimento nel ripensamento di quest'ultima per l'oggi e guardando al futuro.

• Cozza, Rino, Voglia di vita evangelica. Nuovi modelli di vita religiosa, EDB 2012 

La vita consacrata fatica a pensarsi e proporsi in modo nuovo, soprattutto in Occidente. Ma essa rimarrà viva solo se saprà non farsi paralizzare da un'identità predefinita, se saprà rispondere alle aspettative dell'attuale società, che dai consacrati si attende di vedere il riflesso concreto dell'amore di Cristo per ogni persona e della sua attitudine guarente, attraverso forme che portino anche pienezza di umanità. Il volume non si ferma all'analisi e alla denuncia, ma aiuta ad aprire il cuore alla speranza, indicando nuovi cammini possibili, segnalando in particolare alcune scelte: vera e profonda attenzione ai segni dei tempi, condivisione carismatica con i laici e fraternità che si fanno carico di una nuova uguaglianza e di una nuova libertà, fuoriuscita dalle solite prassi istituzionali di governo e di amministrazione.

Formacja w miejscach, które przemawiają

“Było to dla mnie nowe doświadczenie Boga żywego i prawdziwego” - mówią uczestnicy kursu formacyjnego języka portugalskiego, który odbył się w dniach 10-31 maja 2012. Wzięło w nim udział trzydziestu jeden braci pochodzących z Portugalii, Timor Est, Paragwaju i z Brazylii (Bahia-Sergipe, Paranà-Santa Catarina, Maranhão-Pará-Amapá, Cearà-Piauí, San Paolo, Brasil Oeste, Brasil Central, Rio Grande do Sul, Nordeste do Brasil). Po wprowadzeniu teoretycznym i rezydencjalnym we Frascati uczestnicy wyruszyli w pielgrzymkę w miejsca franciszkańskie i kapucyńskie: Asyż i okolice, Camerino i San Giovanni Rotondo. Z przeżytego doświadczenia zrodziło się wiele refleksji, pytań, postanowień i modlitw.
„W tych miejscach nawet kamienie mówią, a św. Franciszek nauczył mnie przeżywać zarówno momenty trudne, jak i radosne w życiu”; „Życie Franciszka i pierwszych kapucynów są dla mnie wyzwaniem, aby znaleźć sposób przeżywania dzisiaj autentycznie mojego powołania i dawać świadectwo charyzmatu franciszkańsko-kapucyńskiego”; „Jeśli nie będę czerpać ze źródła, moja praca nie przyniesie owocu”; „Uświadomiłem sobie, jak pięknie być kapucynem!”; „Dzięki Ci Panie za wszystko, dzięki!”.
Kurs zakończył się spotkaniem z Ministrem generalnym i uczestnictwem w środowej audiencji generalnej z papieżem Benedyktem XVI.

II Międzynarodowy Tydzień Pojednania

Także w tym roku wpłynęły zgłoszenia uczestnictwa z różnych stron świata w II Międzynarodowym Tygodniu Pojednania (Włochy, Niemcy, Irlandia, Węgry, Polska, Hiszpania, Liban, Tanzania, Erytrea, Argentyna, Peru, Porto Rico i Meksyk). 

Spotkanie zorganizowane w braterskiej współpracy przez Generalny Sekretariat Formacji Zakonu i Sanktuarium Św. Pio z Pietreliciny, odbywało się w San Giovanni Rotondo w dniach 13-17 lutego, pod hasłem „Sakrament Pojednania a Nowa Ewangelizacja”. 

Arcybiskup Rino Fisichella, jako pierwszy, przedstawił wzajemną relację dwóch fundamentalnych elementów sympozjum: „Bez głoszenia nawrócenia nie można mieć świadomości własnego grzechu a bez sakramentu pojednania nie można mieć efektywnej ewangelizacji, zdolnej dać głębokie doświadczenie miłości Boga, która wiąże się z miłosierdziem. W zaangażowaniu w nową ewangelizację odnowa duszpasterska powinna silnie wpływać na przywrócenie centralnego miejsca sakramentowi pojednania” – mówił Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Promocji Nowej Ewangelizacji. Kolejne wystąpienia zmierzyły się z tematem Sympozjum z rożnych perspektyw: prof. Gerhard Hotze mówił o fundamentach biblijnych, o. Marko Rupnik SJ przestawił perspektywę teologiczną, a bp. Thomas Menamparampil pastoralną. 

Do okrągłego stołu zostali zaproszeni Dr Aldo Maria Valli, watykanista z redakcji informacji RAI UNO, br. Carlos Novoa, Defi nitor generalny, br. David Songy, koordynator formatorów kapucyńskich w USA i br. Francesco Neri, Minister Prowincjalny z Puglii. Dr Stefano Campanella, dyrektor Tele Padre Pio przybliżył świadectwo ewangelizacji św. Pio poprzez konfesjonał. W podsumowaniu br. Valerio Mauro, z Prowincji Toskanii stwierdził: “Sakrament pojednania był wielokrotnie interpretowany nie jako specyfi czny ryt sakramentalny, ale jako pieczęć całej misji ewangelizacyjnej w szerokim rozumieniu tego słowa, która dokonuje się w Kościele i przez Kościół”. 

Oprócz części o charakterze intelektualnym, podczas Sympozjum dużą uwagę poświęcono celebracjom liturgicznym, w szczególności liturgii sakramentu pojednania, aby w ten sposób treści dyskutowane w auli mogły być przeżyte w konkretnym doświadczeniu duchowym. Liturgii pokutnej przewodniczył Abp Piero Marini, Przewodniczący Papieskiego Komitetu ds. Międzynarodowych Kongresów Eucharystycznych, dawny mistrz ceremonii papieskich. Ważną okazała się także obecność Ministra generalnego, br. Mauro Jöhri, który przewodniczył nieszporom na rozpoczęcie Sympozjum, Regenta Penitencjarii Apostolskiej, Abp Gianfranco Girotti, i ordynariusza miejsca, Abp. Michele Castoro oraz Wikariusza generalnego, br. Felice Cangelosi, który zakończył całe spotkanie Mszą św.